16 მაისი, ორშაბათი, 2022

სი­ყალ­ბე კლავს ადა­მი­ა­ნო­ბას

spot_img

რუბ­რი­კა­ში – „თვის ავ­ტო­რი“ წარ­მო­გიდ­გენთ მწე­რალ­სა და კი­ნოს­ცე­ნა­რისტს, გუ­რამ მეგ­რე­ლიშ­ვილს, რო­მე­ლიც 2009 წლი­დან „აზ­როვ­ნე­ბის აკა­დე­მი­ის“ საკ­ვი­რაო სკო­ლის მას­წავ­ლე­ბე­ლია და მო­ზარ­დებ­თან ლი­ტე­რა­ტუ­რის მი­მარ­თუ­ლე­ბით მუ­შა­ობს. მარ­ტის თვის ავ­ტო­რი სა­უბ­რობს ბავ­შ­ვებ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბის იმ გა­მოც­დი­ლე­ბა­ზე, რო­მე­ლიც მწე­რალ­მა წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში და­აგ­რო­ვა, რო­გორც მშო­ბელ­მა და მას­წავ­ლე­ბელ­მა. მან მკითხ­ველს ეს გა­მოც­დი­ლე­ბა უკ­ვე შეს­თა­ვა­ზა წიგ­ნის სა­ხით – „რო­გორ ვე­ლა­პა­რა­კოთ შვი­ლებს“. ვფიქ­რობთ, გუ­რამ მეგ­რე­ლიშ­ვი­ლის შე­ხე­დუ­ლე­ბე­ბი, თუ „რო­გო­რი ენით ვე­ლა­პა­რა­კოთ შვი­ლებს, რომ კავ­ში­რი შედ­გეს მა­ში­ნაც კი, რო­ცა თით­ქოს ჩვე­ნი ინ­ტე­რე­სე­ბი და შე­ხე­დუ­ლე­ბე­ბი რა­დი­კა­ლუ­რად გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლია“, კარგ მეგ­ზუ­რო­ბას გა­უ­წევს რო­გორც პე­და­გო­გებ­სა და მშობ­ლებს, ისე გა­ნათ­ლე­ბის სფე­რო­თი და­ინ­ტე­რე­სე­ბულ ადა­მი­ა­ნებს ბავ­შ­ვებ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბი­სას.

 

      გურამ მეგრელიშვილი 

 

„წე­რი­თი თე­რა­პი­ის კურ­ს­ზე“, რო­მელ­საც მო­ზარ­დე­ბის­თ­ვი­საც და მშობ­ლე­ბის­თ­ვი­საც ვა­ტა­რებ, პირ­ველ შეხ­ვედ­რას ყო­ველ­თ­ვის „გმი­რის მოგ­ზა­უ­რო­ბის“ ფორ­მუ­ლით ვიწყებ. ამ ფორ­მუ­ლა­ში ერ­თი მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი გა­ჩე­რე­ბაა და „მენ­ტო­რი“ ჰქვია. ეს ადა­მი­ა­ნია, ვინც ჩვენს და ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი გმი­რის ცხოვ­რე­ბა­ში უც­ნა­უ­რი ფორ­მით შე­მო­დის ხოლ­მე. თა­ვი­სი სიტყ­ვით, საქ­მით, არ­სე­ბო­ბით უნე­ბუ­რად გან­საზღ­ვ­რავს ჩვე­ნი ცხოვ­რე­ბის მომ­დევ­ნო არ­ჩე­ვანს. „მენ­ტორს“ შე­საძ­ლოა არა­ვი­თა­რი წი­ნას­წარ­გან­ზ­რახ­ვა არ აქვს, თა­ვის საქ­მეს აკე­თებს, თა­ვის­თ­ვის ცხოვ­რობს, მაგ­რამ გვეხ­მა­რე­ბა და ჰოი, რო­გორ.

არის კი­დევ ერ­თი შე­სა­ნიშ­ნა­ვი წიგ­ნი „გა­და­უ­ხა­დე სხვას“, ავ­ტო­რი ქეთ­რინ რა­ი­ან ჰა­ი­დია და მოგ­ვითხ­რობს ბიჭ­ზე, რო­მელ­საც სამ­ყა­როს შეც­ვ­ლა გა­და­უწყ­ვე­ტია და ამ ცვლი­ლე­ბას ერ­თი მარ­ტი­ვი ფორ­მუ­ლით აპი­რებს: რო­დე­საც მე სი­კე­თეს გა­მი­კე­თე­ბენ, სა­მა­გი­ე­როს სხვა უც­ნობ ადა­მი­ანს გა­და­ვუხ­დი, რომ ეს ჯაჭ­ვი გამ­რავ­ლ­დეს და დე­და­მი­წას შე­მო­ერ­ტყა­სო.

ჩე­მი მას­წავ­ლებ­ლო­ბა ორი­ვე ამ­ბავს მა­გო­ნებს, ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის რამ­დე­ნი­მე „მენ­ტო­რი“ პე­და­გო­გი­სა და ჰა­ი­დის იდე­ის შერ­წყ­მას. ვცდი­ლობ, ის სი­კე­თე, რაც ჩე­მი პე­და­გო­გე­ბის­გან მი­ვი­ღე, ჩემ­თ­ვის უც­ნობ, ასა­კით პა­ტა­რა დიდ ადა­მი­ა­ნებს გა­ვუ­ზი­ა­რო და გა­და­ვუ­ხა­დო მათ, რა­თა რა­ღაც მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი, ჩემ­თ­ვის მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი არ და­ი­კარ­გოს.

დი­დი მას­წავ­ლე­ბე­ლი, იანუშ კორ­ჩა­კი წერ­და: ბავ­შ­ვე­ბი ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი პი­როვ­ნე­ბე­ბი არი­ან, ნაკ­ლე­ბი ცხოვ­რე­ბი­სე­უ­ლი გა­მოც­დი­ლე­ბი­თო. მე ეს იდეა მომ­წონს და ვი­ზი­ა­რებ. ჩემს მოს­წავ­ლე­ებ­თან და შვი­ლებ­თან ვცდი­ლობ არ და­მა­ვიწყ­დეს, რომ ჩე­მი და მა­თი სო­ცი­ა­ლუ­რი რო­ლის იქით, არის რა­ღაც, რი­სი ხელ­შე­ხე­ბის უფ­ლე­ბაც არა­ვის აქვს – ეს ჩვე­ნი პი­როვ­ნუ­ლი „მე“-ა.

„პრაქ­ტი­კო­სი მას­წავ­ლებ­ლის­თ­ვის პი­როვ­ნუ­ლი ზრდა მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი რა­მაა. ყო­ვე­ლი გაკ­ვე­თი­ლის ჩა­ტა­რე­ბა ნიშ­ნავს ას­წავ­ლო და ის­წავ­ლო, გა­უ­ზი­ა­რო და გა­ი­ზი­ა­რო და მა­ინც, მას­წავ­ლებ­ლის ცხოვ­რე­ბა „ცდი­სა და შეც­დო­მის“ ერ­თი და­უს­რუ­ლე­ბე­ლი ამ­ბა­ვია.

ჩემს მოს­წავ­ლე­ებს ხში­რად ვე­კითხე­ბი, რა სწყინთ პე­და­გო­გე­ბის­გან, რა უხა­რი­ათ, რა ახ­სოვთ და რო­გო­რი მას­წავ­ლებ­ლე­ბი იქ­ნე­ბოდ­ნენ თვი­თონ, ეს პრო­ფე­სია რომ აერ­ჩი­ათ. პა­სუ­ხე­ბი გო­ნივ­რუ­ლი და და­მა­ფიქ­რე­ბე­ლია. რო­გორც ჩანს, მას­წავ­ლებ­ლე­ბი­სა და მოს­წავ­ლე­ე­ბის ურთი­ერ­თო­ბა სა­ერ­თო ადა­მი­ა­ნუ­რი სი­კე­თე­ცაა და შეც­დო­მე­ბიც, რო­მე­ლიც ნაგ­ვა­ზა­ოს მა­თე­მა­ტი­კის მას­წავ­ლე­ბელ­მაც და ლუ­ცერ­ნის ქი­მი­ის პე­და­გოგ­მაც ერ­თ­ნა­ი­რად შე­იძ­ლე­ბა და­უშ­ვან.“ („როგორ ველაპარკოთ შვილებს“)

ბავ­შ­ვებს ძა­ლი­ან უყ­ვართ, რო­დე­საც ვუს­მენთ. ვუს­მენთ ნამ­დ­ვი­ლად და გუ­ლის­ყუ­რით, ჩვენც ვუყ­ვე­ბით და ისი­ნი გვის­მე­ნენ. კო­მუ­ნი­კა­ცია ყვე­ლა­ზე მე­ტად უხა­რი­ათ, ამი­ტომ ჩე­მი მათ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბა ამ მოს­მე­ნა­ზე დგას.

თურ­მე ბავ­შ­ვე­ბი ინ­დი­ვი­დუ­ა­ლუ­რად აღიქ­ვა­მენ ხმის ტო­ნა­ლო­ბას. ის, რაც ერ­თის­თ­ვის უბ­რა­ლოდ ენერ­გი­უ­ლად ნათ­ქ­ვა­მია, მე­ო­რეს­თ­ვის ცო­ტა მკაც­რი ტო­ნია, მე­სა­მეს­თ­ვის კი უბ­რა­ლოდ შე­უ­რაცხ­მ­ყო­ფე­ლი მი­მარ­თ­ვაა. შვილ­თან თით­ქოს მარ­ტი­ვია, რა­ღაც ერთს შე­ურ­ჩევ, ჯგუფ­თან რთუ­ლია – ინ­დი­ვი­დუ­ა­ლუ­რად უნ­და მი­უდ­გე ყვე­ლას. მე პირ­ვე­ლი უფ­რო მი­ჭირს, რად­გან ყო­ველ­თ­ვის მძლევს ხოლ­მე ემო­ცია და იმ ქი­რურგს ვგა­ვარ, საყ­ვა­რე­ლი ადა­მი­ა­ნის­თ­ვის ოპე­რა­ცი­ის გა­კე­თე­ბი­სას ხე­ლი რომ უკან­კა­ლებს.

ერ­თი, რაც მოს­წავ­ლე­ებ­თა­ნაც და შვი­ლებ­თა­ნაც ასი პრო­ცენ­ტით ამარ­თ­ლებს, სა­მარ­თ­ლი­ა­ნო­ბაა. სა­მარ­თ­ლი­ა­ნი მენ­ტო­რის შე­ნიშ­ვ­ნა, მას­წავ­ლე­ბე­ლია იგი თუ მა­მა, მი­უ­ღე­ბე­ლი არაა ბავ­შ­ვის­თ­ვის, რა­გინდ მწა­რე სი­მარ­თ­ლე უთხ­რას მას. მო­ზარ­დ­მა უნ­და იცო­დეს, რო­დე­საც მო­ბი­ლუ­რი ტე­ლე­ფო­ნის მავ­ნებ­ლო­ბა­ზე ვე­ლა­პა­რა­კე­ბი და თან ეკ­რანს თა­ვა­უ­ღებ­ლივ „ვსქრო­ლავ“, არ ვარ სა­მარ­თ­ლი­ა­ნი და სან­დო კა­ცი და ამას, შე­იძ­ლე­ბა სიტყ­ვით ვერ ხსნი­დეს, მაგ­რამ ბავ­შ­ვუ­რი გუ­ლის­გო­ნე­ბით აუცი­ლებ­ლად ხვდე­ბა.

მე­ო­რე და მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი შე­ნიშ­ვ­ნის მი­ცე­მის კულ­ტუ­რაა. ხში­რად, ჩვენ გვა­ვიწყ­დე­ბა ცხოვ­რე­ბის ყვე­ლა რთუ­ლი ამ­ბა­ვი, მაგ­რამ ვე­რა­სო­დეს ვი­ვიწყებთ შე­ნიშ­ვ­ნას, რო­მე­ლიც უსა­მარ­თ­ლოდ მი­ვი­ღეთ. ბავ­შ­ვე­ბი შე­ნიშ­ვ­ნე­ბის მი­მართ მგრძნო­ბი­ა­რე­ე­ბი არი­ან, უფ­რო­სებ­თან შე­და­რე­ბით და ზო­გა­დად, მეჩ­ვე­ნე­ბა, რომ ადა­მი­ა­ნებს არც ერთ ასაკ­ში არ მოგ­ვ­წონს შე­ნიშ­ვ­ნა, გან­სა­კუთ­რე­ბით, რო­ცა ის და­უმ­სა­ხუ­რე­ბე­ლი გვგო­ნია.

რო­დე­საც ორი ადა­მი­ა­ნი კონ­კ­რე­ტულ სა­კითხ­ზე თან­ხ­მ­დე­ბა და პი­რო­ბის შეც­ვ­ლის შემ­დეგ, ერ­თი და­სა­ბუ­თე­ბუ­ლად მი­ი­ღებს შე­ნიშ­ვ­ნას მე­ო­რის­გან, ეს გა­ცი­ლე­ბით ად­ვი­ლი გა­და­სა­ტა­ნია, ვიდ­რე გა­უ­გე­ბა­რი შე­ნიშ­ვ­ნე­ბი, რო­მელ­საც გუ­ნე­ბა-გან­წყო­ბი­სა­მებრ და არა პრინ­ცი­პე­ბი­დან გა­მომ­დი­ნა­რე ვაძ­ლევთ ხოლ­მე შვი­ლებს.

„რვე­ულს თავ­ზე გა­და­გა­ხევ, მე­რამ­დე­ნედ უნ­და და­უშ­ვა ერ­თი და იგი­ვე შეც­დო­მა?!“ – რო­გო­რი მო­სას­მე­ნია? მო­დი, ვი­თომ შე­ვარ­ბი­ლოთ და ასე ვთქვათ: „მგო­ნი უნი­ჭო ხარ ამ საქ­მე­ში, ვერ იგებ, არა­და მე­სა­მედ გიხ­ს­ნი!“ ან კი­დევ უფ­რო გა­ვა­მარ­ტი­ვოთ: „ვერ იგებ ამ ამო­ცა­ნას?“ თით­ქოს მე­სა­მე ვა­რი­ან­ტი ყვე­ლა­ზე მსუ­ბუ­ქია, ამ დროს სა­მი­ვე ჩა­ნა­სახ­ში­ვე მცდა­რია, რად­გან არ ვი­ცით რა­ტომ ვერ არ­თ­მევს ბავ­შ­ვი თავს ამო­ცა­ნას. მე ვკითხავ­დი ასე: „ხომ არ და­ი­ღა­ლე? გინ­და ცო­ტა და­ის­ვე­ნე, ეს ამო­ცა­ნა შენ­თ­ვის რა მარ­ტი­ვია, ხომ იცი?“

კო­მუ­ნი­კა­ცი­ის პო­ზი­ტი­უ­რი მი­მარ­თუ­ლე­ბით წარ­მარ­თ­ვამ შე­იძ­ლე­ბა მა­მა-შვილს, მას­წავ­ლე­ბელ-მოს­წავ­ლეს შო­რის ურ­თი­ერ­თო­ბა რა­დი­კა­ლუ­რად შეც­ვა­ლოს და შეც­ვა­ლოს კარ­გის­კენ, რად­გან სა­ი­თაც ქა­რი ქრის, იალ­ქ­ნი­ა­ნი ნა­ვიც იქით უკე­თე­სად მი­ცუ­რავს. სკო­ლა­შიც და ოჯახ­შიც, ზო­გა­დად, სა­ზო­გა­დო­ე­ბა­ში დღეს ყვე­ლა­ზე მე­ტად მოს­მე­ნის დე­ფი­ცი­ტია. ადა­მი­ა­ნე­ბი აღარ ვურ­თი­ერ­თობთ, რე­ა­ლურ ურ­თი­ერ­თო­ბას ვგუ­ლის­ხ­მობ. ერ­თი ბე­წო ბი­ნა­შიც კი შე­იძ­ლე­ბა გვერ­დი-გვერდ ის­ხ­დ­ნენ დე­და, მა­მა და შვი­ლე­ბი და ვი­ღაც სხვას, გა­რე სამ­ყა­როს ეკონ­ტაქ­ტე­ბოდ­ნენ. ფე­ის­ბუ­კი, სხვა სო­ცი­ა­ლუ­რი ქსე­ლე­ბი, ტე­ლე­ვი­ზია, ეს ის სა­კო­მუ­ნი­კა­ციო არ­ხე­ბია ნამ­დ­ვი­ლი, ხელ­შე­სა­ხე­ბი ცხოვ­რე­ბა რომ წაგ­ვარ­თ­ვეს. ჩვენ გვაკ­ლია სი­ნამ­დ­ვი­ლე და გულ­წ­რ­ფე­ლო­ბა, აღ­ფ­რ­თო­ვა­ნე­ბა და ემო­ცი­ე­ბის­თ­ვის გა­სა­ქა­ნის მი­ცე­მა. ბო­ლოს რო­დის გა­გი­ხარ­დათ, იტი­რეთ, შე­გე­შინ­დათ, ისი­ა­მოვ­ნეთ ნამ­დ­ვი­ლად? აბა, კარ­გად და­ფიქ­რ­დით და აღი­ა­რეთ, იყო კი ეს ნამ­დ­ვი­ლო­ბა თუ სუ­რო­გა­ტუ­ლი? სმა­ი­ლე­ბად ქცე­უ­ლი ემო­ცი­ე­ბი რე­ა­ლუ­რი არაა. ადა­მი­ანს შე­იძ­ლე­ბა დე­დის გარ­დაც­ვა­ლე­ბა მი­უ­სამ­ძიმ­რო და არც მიხ­ვი­დე მას­თან ჩა­სა­ხუ­ტებ­ლად, არც გეტ­კი­ნოს და ეს ყვე­ლა­ფე­რი იყოს ყალ­ბი.

სი­ყალ­ბე კლავს ადა­მი­ა­ნო­ბას.

„თა­ვა­ზი­ა­ნო­ბით აღ­ზ­რ­დი­ლი ბავ­შ­ვი სხვებ­თან კო­­მუ­ნი­კა­ცი­ას თა­ვა­ზი­ა­ნად­ვე ცდი­ლობს, ყვი­რი­ლი­თა და ხის­ტი შე­გო­ნე­ბე­ბით „მორ­ჯუ­ლე­ბუ­ლი“ მო­ზარ­დი კი იმა­ვე ქცე­ვის მო­დე­ლის და­ნერ­გ­ვას ჯერ სკო­ლა­ში, შემ­დეგ სამ­სა­ხურ­ში და ბო­ლოს ახალ­შექ­მ­ნილ ოჯახ­ში ეც­დე­ბა. ეს ხა­ზი, კო­მუ­ნი­კა­ცი­ის ხა­ზი არა­სო­დეს შე­იც­ვ­ლე­ბა და არც გა­მოს­წორ­დე­ბა თუ შვი­ლებ­თან ლა­პა­რა­კი, რო­გორც მო­მა­ვალ­ში უდი­დეს პი­როვ­ნე­ბებ­თან, ახ­ლა­ვე და სწო­რად არ და­ვიწყეთ.“ („როგორ ველაპარაკოთ შვილებს“)

ჩე­მი სწავ­ლე­ბა წა­ხა­ლი­სე­ბა­ზეა აგე­ბუ­ლი. რა­კი დას­ჯა აღ­ზ­რ­დის ნა­წი­ლია, ჩე­მი სას­ჯე­ლი ისაა, რომ არ ვა­ხა­ლი­სებ მა­შინ, რო­ცა მი­ნი­მუმ­საც არ ცდი­ლობს (გა­მო­ნაკ­ლი­სე­ბიც არ­სე­ბობს და პი­რი­ქით, შე­იძ­ლე­ბა საწ­ვა­ვი იყოს და­უმ­სა­ხუ­რე­ბე­ლი შე­ქე­ბა).

ფი­ზი­კუ­რი, ფსი­ქო­ლო­გი­უ­რი ზე­წო­ლა, სას­ჯე­ლი – ამას გა­მო­უს­წო­რე­ბე­ლი ტრავ­მე­ბი ახ­ლავს თან. ფი­ზი­კურ დას­ჯას კი­დევ მო­ი­ნე­ლებს ადა­მი­ა­ნი, ხში­რად, ფსი­ქო­ლო­გი­უ­რი ტე­რო­რია მო­უ­შუ­შე­ბე­ლი.

„რო­დე­საც წინ მოს­წავ­ლე მი­ზის და გაბ­რა­ზე­ბუ­ლი, ნაწყე­ნი ტო­ნით გრძე­ლი და მო­მა­ბეზ­რე­ბე­ლი წი­ნა­და­დე­ბე­ბის ერ­თ­ბა­შად თქმას ვლა­მობ, ვცდი­ლობ, წარ­მო­ვიდ­გი­ნო ხოლ­მე, რომ ჩემ წინ ახ­ლა პა­ტივ­სა­ცე­მი ადა­მი­ა­ნია, ვინც იმ თა­ვი­სი შეც­დო­მე­ბი­თა და მიღ­წე­ვე­ბით ძა­ლი­ან მიყ­ვარს. ბრა­ზი სადღაც მი­დის, მო­დის ხოლ­მე ღი­მი­ლი და სი­ხა­რუ­ლი, რომ შე­იძ­ლე­ბა ოდეს­ღაც ასე­თი ცელ­ქი, მო­უს­ვე­ნა­რი და საყ­ვა­რე­ლი ბი­ჭუ­ნა ან გო­გო იყო ფშა­ვე­ლა ან აინ­შ­ტა­ი­ნი, იოჰან სე­ბას­ტი­ან ბა­ხი ან ელ­ლა ფიც­ჯე­რალ­დი.

და სწო­რედ იმ, ჩემ­თ­ვის გა­ურ­კ­ვე­ვე­ლი მო­მავ­ლის ხათ­რი­თა და დათ­ქ­მით, აქ, დღე­ვან­დელ ყო­ფა­ში, შვილ­თან კო­მუ­ნი­კა­ცია გა­ცი­ლე­ბით მი­ად­ვილ­დე­ბა. მე ხომ სა­კუ­თა­რი ბავ­შ­ვო­ბაც მახ­სოვს?!“ („როგორ ველაპარაკოთ შვილებს“)

პა­ტა­რა ერებს და ჩა­კე­ტილ სა­ზო­გა­დო­ე­ბებს გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლის ეში­ნია, ეს ბუ­ნებ­რი­ვი მოვ­ლე­ნაა, თუმ­ცა, იყო დრო სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში სხვა­ნა­ი­რად ვცხოვ­რობ­დით და ამან მოგ­ვიყ­ვა­ნა აქამ­დე.

ბავ­შ­ვე­ბი ჩვე­ნი სარ­კეა. მო­ზარ­დის ნე­ბის­მი­ე­რი ქცე­ვა გან­პი­რო­ბე­ბუ­ლია რე­აქ­ცი­ი­თა და პა­სუ­ხით იმა­ზე, რა­საც ხე­დავს. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ყვე­ლა­ნი ინ­დი­ვი­დე­ბი ვართ და ამ რე­აქ­ცი­ას გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლად ვიძ­ლე­ვით, გამ­ღი­ზი­ა­ნე­ბე­ლი ჩვენ­ში აისა­ხე­ბა. ბავ­შ­ვი ამ მხრივ გან­სა­კუთ­რე­ბით და­უც­ვე­ლია. მას არ აქვს ის სო­ცი­ა­ლუ­რი ფა­რი, რაც უფ­რო­სებს გაგ­ვაჩ­ნია. მე შე­მიძ­ლია, ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის 40 წლის თავ­ზე, რა­ღაც ავის­ხ­ლი­ტო, თა­ვი და­ვიც­ვა, მი­ვი­ღო ან არ მი­ვი­ღო, ბავ­შ­ვი ამას ვერ ახერ­ხებს და უბ­რა­ლოდ, ირეკ­ლავს. მთელ ჩემს პრობ­ლე­მებს ჩე­მი შვი­ლე­ბის ქცე­ვა­ში ვხე­დავ ხოლ­მე, ჩემ­და სამ­წუ­ხა­როდ.

იდე­ა­ლუ­რი სამ­ყა­რო არ არ­სე­ბობს. მთა­ვა­რია, სუ­ბი­ექ­ტი იყოს ღირ­სე­უ­ლი. ღირ­სე­ულ ადა­მი­ანს და­ნი­ა­შიც უჭირს და აზერ­ბა­ი­ჯან­შიც, პორ­ტუ­გა­ლი­ა­შიც და ყირ­გი­ზეთ­შიც, რად­გან მას ყო­ველ­დღი­ურ რუ­ტი­ნა­ში დიდ ან მცი­რე უსა­მარ­თ­ლო­ბებ­თან შე­ჭი­დე­ბა უწევს.

„ელონ მას­კის დე­და იხ­სე­ნებ­და პე­რი­ოდს, რო­ცა მი­სი შვი­ლი სა­ჯა­რო სკო­ლა­ში წას­ვ­ლის წინ ცხა­რე ცრემ­ლე­ბით ტი­რო­და, რად­გან სამ­ხ­რეთ აფ­რი­კა­ში, სა­დაც ის სწავ­ლობ­და, „მა­ხინ­ჯი იხ­ვის ჭუ­ჭუ­ლი იყო“. მას­წავ­ლებ­ლე­ბი „სუ­ლელ, მე­ოც­ნე­ბე ბავშვს“ ეძახ­დ­ნენ კლას­ში ყვე­ლა­ზე პა­ტა­რა ელონს, არას­ტან­დარ­ტუ­ლად რომ ფიქ­რობ­და და აზ­როვ­ნებ­და, სკო­ლე­ლე­ბი ათას­გ­ვარ გან­საც­დელს უწყობ­დ­ნენ ბიჭს, რო­მე­ლიც ამ­ტ­კი­ცებ­და, ერთ დღე­საც მარ­ს­ზე უნ­და გავ­ფ­რინ­დეო (ალ­ბათ, მარ­ს­ზე გაფ­რე­ნა მის­თ­ვის ასე სა­შიშ გა­რე­მოს­გან მოწყ­ვე­ტის სურ­ვი­ლი თუ იყო). ემი­ნემს, რომ­ლის სა­ხე­ლიც ალ­ბათ ყვე­ლა ადა­მი­ანს გა­უ­გია დე­და­მი­წა­ზე, სკო­ლის სა­პირ­ფა­რე­შო­ში იატაკ­ზე აგო­რა­ვებ­დ­ნენ უფ­როს­კ­ლა­სე­ლი ბი­ჭე­ბი, რად­გან ის „ზან­გე­ბი­ვით“ (სლენ­გი) ბე­დავ­და სიმ­ღე­რას.

ახ­ლა ეს ხალ­ხი ერ­თ­საც და მე­ო­რე­საც ტაშს უკ­რავს. მას­კი მარ­თ­ლაც გაფ­რინ­და მარ­ს­ზე, ემი­ნე­მი კი ყვე­ლა აფ­რო­ა­მე­რი­კელ რე­პერ­ზე ცნო­ბი­ლი მომ­ღე­რა­ლია დღემ­დე.

ადა­მი­ა­ნუ­რი ბუ­ნე­ბა ასე­თია – სა­დაც ნა­ხავს თა­ვის­ზე უკე­თესს, იქ უჭირს ტა­შის დაკ­ვ­რა, მაგ­რამ ტა­ში მა­ინც გარ­და­უ­ვა­ლია სი­მარ­თ­ლი­სა და შრო­მის წი­ნა­შე…“ („როგორ ველაპარაკოთ შვილებს“)

ხან­და­ხან, რთუ­ლი სო­ცი­ა­ლუ­რი გა­რე­მო უკე­თე­სი მო­ცე­მუ­ლო­ბა­ცაა ჩვენს „გა­მო­საბ­რ­ძ­მე­დად“. შე­ნი წრი­დან გაქ­ცე­ვა არა­ფერს შეც­ვ­ლის თუ თა­ვა­დაც არ შე­იც­ვა­ლე. გა­დავ­სახ­ლ­დე­ბი ამე­რი­კა­ში და ნამ­დ­ვი­ლი ამე­რი­კე­ლი გავ­ხ­დე­ბი, ტყუ­ი­ლია. აქე­დან შე­ნი თა­ვი მიგ­ყავს და თუ არ იმუ­შა­ვე მას­ზე, რაც და ვინც იყა­ვი, იგი­ვე იქ­ნე­ბი სა­დაც გინ­და წახ­ვი­დე. ხარ მომ­ხ­ვე­ჭე­ლი და აგერ რუ­ის­პირ­შიც ეც­დე­ბი, მე­ზობ­ლის მი­წა „მე­ტი მო­ი­ზო­მო“. სა­ბო­ლო­ოდ კი, 2 მეტ­რი მეტ­რ­ზე ორ­მო­ში ეტე­ვა ყვე­ლა.

ბავ­შ­ვე­ბი მთელ დე­და­მი­წა­ზე ყვე­ლა­ზე და­უც­ვე­ლე­ბი არი­ან, თუმ­ცა არის კულ­ტუ­რე­ბი, სა­დაც მა­თი ფი­ზი­კუ­რი არ­სე­ბო­ბა მა­ინც გა­რან­ტი­რე­ბუ­ლად უზ­რუნ­ველ­ყო­ფი­ლია. ყვე­ლა­ზე დიდ საფ­რ­თხეს ბავ­შ­ვის­თ­ვის მოზ­რ­დი­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბი წარ­მო­ვად­გენთ და ხში­რად, ეს ოჯა­ხი­დან იწყე­ბა.

ვფიქ­რობ, ჩე­მი, რო­გორც ადა­მი­ა­ნის ერთ-ერ­თი ფუნ­და­მენ­ტუ­რი მო­ვა­ლე­ო­ბა ბავ­შ­ვე­ბი­სა და ასა­კო­ვა­ნი ადა­მი­ა­ნე­ბის დაც­ვაა, ზრდას­რუ­ლე­ბი თა­ვებს მივ­ხე­დავთ რა­მე­ნა­ი­რად.

 

მასწავლებელთა სასერტიფიკაციო გამოცდები

წამყვანი და მენტორი მასწავლებლობის მსურველთა გამოცდა პროფესიულ უნარებში 

შეფასებისა და გამოცდების ეროვნული ცენტრის მიერ მომზადებულ გამოცდაზე  პროფესიულ უნარებში, წამყვანი და მენტორი მასწავლებლობის მსურველთათვის, საგამოცდო ტესტში გამოყენებული იქნება სხვადასხვა ტიპის დავალება: ♦ არჩევითპასუხებიანი ♦ შესაბამისობის ♦...

ერთიანი ეროვნული გამოცდები

მოსამზადებელი კურსი მოსწავლეებისთვის

მსგავსი სიახლეები