12 აგვისტო, პარასკევი, 2022

აზერ­ბა­ი­ჯა­ნუ­ლი სკო­ლა, ბავ­შ­ვე­ბი და ჩვენ…

spot_img

2009 წლის ზაფხულ­ში მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა მი­ვი­ღე კონ­კურ­ს­ში „ვას­წავ­ლოთ ქარ­თუ­ლი, რო­გორც მე­ო­რე ენა“, 600 მო­ნა­წი­ლე­თა­გან 50 გა­მარ­ჯ­ვე­ბულს შო­რის მეც აღ­მოვ­ჩ­ნ­დი.

დაგ­ვეწყო ტრე­ნინ­გე­ბი. გვამ­ზა­დებ­დ­ნენ აზერ­ბა­ი­ჯა­ნულ და სომ­ხურ სკო­ლებ­ში სა­მუ­შა­ოდ. რო­ცა ტრე­ნინ­გე­ბი დას­რულ­და, გა­სა­უბ­რე­ბის მსგავ­სი პრო­ცე­დუ­რა ჩაგ­ვი­ტა­რეს. გვე­კითხე­ბოდ­ნენ, თუ სად, რო­მელ (აზერ­ბა­ი­ჯა­ნულ თუ სომ­ხურ, ახ­ლო თუ შე­და­რე­ბით შო­რე­ულ) სკო­ლებ­ში ვი­სურ­ვებ­დით მუ­შა­ო­ბას. მე გა­მოვ­თ­ქ­ვი სურ­ვი­ლი, თუ შე­საძ­ლე­ბე­ლი იქ­ნე­ბო­და, თბი­ლის­თან ახ­ლომ­დე­ბა­რე აზერ­ბა­ი­ჯა­ნულ სკო­ლა­ში ვი­მუ­შა­ვებ­დი, ვი­ნა­ი­დან თბი­ლის­ში ჩე­მი ქა­ლიშ­ვი­ლი სწავ­ლობ­და და მი­სი რე­გუ­ლა­რუ­ლი მო­ნა­ხუ­ლე­ბი­სათ­ვის უფ­რო ხელ­საყ­რე­ლი იქ­ნე­ბო­და ჩემ­თ­ვის. გა­მა­ნა­წი­ლეს დმა­ნი­სის მუ­ნი­ცი­პა­ლი­ტე­ტის უკი­დუ­რეს სო­ფელ ირ­გან­ჩა­ი­ში, სომ­ხე­თის საზღ­ვარ­თან, თბი­ლი­სი­დან 125კმ-ის და­შო­რე­ბით.

გა­ვემ­გ­ზავ­რეთ მე და ჩე­მი ვა­ჟი, ბე­ქა მო­დე­ბა­ძე, რო­მელ­მაც 2005 წელს, ერ­თ­დ­რო­უ­ლად, თბი­ლი­სის ივა­ნე ჯა­ვა­ხიშ­ვი­ლის სა­ხე­ლო­ბის უნი­ვერ­სი­ტე­ტი (სპე­ცი­ა­ლო­ბა: დიპ­ლო­მა­ტი­ი­სა და სა­ერ­თა­შო­რი­სო ურ­თი­ერ­თო­ბე­ბის ის­ტო­რია — წარ­ჩი­ნე­ბით) და სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ტექ­ნი­კუ­რი უნი­ვერ­სი­ტე­ტი (სპე­ცი­ა­ლო­ბა: სა­ხელ­მ­წი­ფო მარ­თ­ვის მო­ხე­ლე) და­ამ­თავ­რა და იმ დრო­ი­სათ­ვის უმუ­შე­ვა­რი იყო.

სო­ფე­ლი ირ­გან­ჩაი დმა­ნი­სის მუ­ნი­ცი­პა­ლი­ტე­ტი­დან 25 კი­ლო­მეტ­რის და­შო­რე­ბით მდე­ბა­რე­ობს, მთა­ში, ალ­პურ ზო­ნა­ში, ზღვის დო­ნი­დან 1750მ-ის სი­მაღ­ლე­ზე. შე­იძ­ლე­ბა ხა­ტოვ­ნად ით­ქ­ვას, რო­ცა ჩვე­ნი მი­სალ­მე­ბა — „გა­მარ­ჯო­ბა!“ გა­ი­გო­ნა, მთელ­მა სო­ფელ­მა გა­ო­ცე­ბით მოგ­ვ­ხე­და. ცო­ტა ხნის შემ­დეგ მე­ზობ­ლის პა­ტა­რა ბავ­შ­ვი მშობ­ლებს სთხოვ­და, „გა­მარ­ჯო­ბას­თან წა­მიყ­ვა­ნე­თო…“

ვი­ქი­რა­ვეთ საცხოვ­რე­ბე­ლი ოთა­ხი და და­ვიწყეთ მუ­შა­ო­ბა. ბავ­შ­ვებს ხან ჟეს­ტი­კუ­ლა­ცი­ით, ხან მი­მი­კით „ვე­სა­უბ­რე­ბო­დით“ და თან­და­თან ავაწყ­ვეთ ურ­თი­ერ­თო­ბა. სკო­ლის პე­და­გო­გი­უ­რი საბ­ჭოს პირ­ველ­სა­ვე სხდო­მა­ზე, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ რე­სურ­ს­ცენ­ტ­რის ხელ­მ­ძღ­ვა­ნე­ლო­ბი­სა­გან გაფ­რ­თხი­ლე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი, არა­ვი­თარ შემ­თხ­ვე­ვა­ში არ წა­მო­მე­წია წინ ნა­ცი­ო­ნა­ლუ­რი სა­კითხი, გან­ვაცხა­დე: „კა­ტე­გო­რი­უ­ლად გა­მაფ­რ­თხი­ლეს, რომ ამი­ე­რი­დან სკო­ლის მთე­ლი დო­კუ­მენ­ტა­ცი­ის წარ­მო­ე­ბა ქარ­თულ ენა­ზე უნ­და გად­მო­ვი­დეს“, თან პედ­საბ­ჭოს წევ­რ­თა რე­აქ­ცი­ას ვაკ­ვირ­დე­ბო­დი. არა­ვის გა­მო­უთ­ქ­ვამს სა­წი­ნა­აღ­მ­დე­გო აზ­რი… ზედ­მე­ტად მი­მაჩ­ნია იმის დაწ­ვ­რი­ლე­ბით აღ­წე­რა, რამ­დე­ნი სიძ­ნე­ლე შეგ­ვ­ხ­ვ­და ამ გზა­ზე. ძი­რი­თად საქ­მი­ა­ნო­ბას­თან ერ­თად, საქ­მის მწარ­მო­ებ­ლის მო­ვა­ლე­ო­ბა­საც ვას­რუ­ლებ­დი.

პირ­ვე­ლი, 2009-2010 სას­წავ­ლო წე­ლი, ასეთ „ძი­ე­ბა-მიგ­ნე­ბებ­ში“, სწრა­ფად გა­ვი­და და ახალ, 2010-2011 სას­წავ­ლო წელს უკ­ვე ჩე­მი მე­უღ­ლე, მა­რი­ნა ხარ­ში­ლა­ძეც, შე­მოგ­ვი­ერ­თ­და, რო­მელ­მაც ამ დროს და­ტო­ვა ჭი­ა­თუ­რის მა­შინ­დე­ლი მე-9 სა­ჯა­რო სკო­ლა, სა­დაც ის 1983 წლი­დან (მე კი — 1981 წლი­დან) მუ­შა­ობ­და.

2010 წლის მარ­ტ­ში, რო­ცა სკო­ლის დი­რექ­ცი­ამ მო­მა­ვა­ლი პირ­ველ­კ­ლა­სე­ლე­ბის რე­გის­ტ­რა­ცი­ი­სათ­ვის გან­ცხა­დე­ბის გა­მოქ­ვეყ­ნე­ბა და­ა­პი­რა, მე მივ­მარ­თე სკო­ლის დი­რექ­ტორს: „ბა­ტო­ნო …, იმის გათ­ვა­ლის­წი­ნე­ბით, რომ ყვე­ლა ადა­მი­ანს აქვს არ­ჩე­ვა­ნის უფ­ლე­ბა, ამ გან­ცხა­დე­ბას უნ­და და­ე­მა­ტოს ერ­თი აბ­ზა­ცი, შემ­დე­გი ში­ნა­არ­სით: „აირ­ჩი­ეთ სექ­ტო­რი: აზერ­ბა­ი­ჯა­ნუ­ლი ან ქარ­თუ­ლი.“ ამ დრო­ი­სათ­ვის მე უკ­ვე მქონ­და გაგ­ზავ­ნი­ლი გა­ნათ­ლე­ბის სა­მი­ნის­ტ­რო­ში შე­სა­ბა­მი­სი ინ­ფორ­მა­ცია, სა­დაც, სკო­ლის დი­რექ­ცი­ის სა­ხე­ლით, ვითხოვ­დი თან­ხ­მო­ბას ქარ­თუ­ლი სექ­ტო­რის გახ­ს­ნის თა­ო­ბა­ზე.

მუ­შა­ო­ბის პრო­ცეს­ში არა­ერთ ფა­რულ თუ აშ­კა­რა წი­ნა­აღ­მ­დე­გო­ბას ვაწყ­დე­ბო­დით სკო­ლა­ში მო­მუ­შა­ვე ზო­გი­ერ­თი პე­და­გო­გის მხრი­დან. სა­ი­ლუს­ტ­რა­ცი­ოდ მო­ვიყ­ვან ერთ ასეთ ეპი­ზოდს: სკო­ლის პირ­ველ კლას­ში, სა­დაც ქარ­თულ ენას მე ვას­წავ­ლი­დი, ერ­თი გო­გო­ნა, რომ­ლის ბე­ბია და ბა­ბუ­აც ამ სკო­ლის პე­და­გო­გე­ბი იყ­ვ­ნენ, ჩემს გაკ­ვე­თი­ლებ­ზე არ შე­მო­დი­ო­და იმის გა­მო, რომ ჩე­მი ეში­ნო­და, რო­გორც ექი­მის, რო­მე­ლიც მას ნემ­სის გა­კე­თე­ბას უპი­რებ­და. ერთ-ერ­თ­მა პე­და­გოგ­მა ქალ­ბა­ტონ­მა სცა­და, ეს ბავ­შ­ვი ძა­ლით შე­მო­ეყ­ვა­ნა საკ­ლა­სო ოთახ­ში. უნ­და გე­ნა­ხათ გო­გო­ნას გა­აფ­თ­რე­ბუ­ლი წი­ნა­აღ­მ­დე­გო­ბა და, რომ არა ჩე­მი უმ­კაც­რე­სი გაფ­რ­თხი­ლე­ბა: „რას სჩა­დით, ბავშვს შე­იძ­ლე­ბა, გუ­ლი გა­უს­კ­დეს, ახ­ლა­ვე თა­ვი და­ა­ნე­ბეთ!…“, შე­იძ­ლე­ბა ეს შემ­თხ­ვე­ვა ძა­ლი­ან ცუ­დად დას­რუ­ლე­ბუ­ლი­ყო. გო­გო­ნა საკ­ლა­სო ოთა­ხი­დან გა­იყ­ვა­ნეს. რამ­დე­ნი­მე დღის შემ­დეგ ვე­სა­უბ­რე ამ ბავ­შ­ვის ბე­ბი­ას (პე­და­გოგს), ვთხო­ვე, აეხ­ს­ნა ბავ­შ­ვი­სათ­ვის, რომ მე არ ვარ ექი­მი და ნემ­სის გა­კე­თე­ბას არ ვუ­პი­რებ, შე­მო­ვი­დეს გაკ­ვე­თილ­ზე და, ეს რომ ასეა, ამა­ში თვი­თონ დარ­წ­მუნ­დეს-მეთ­ქი. მე­ო­რე დღეს ეს ბავ­შ­ვი შე­მო­ვი­და საკ­ლა­სო ოთახ­ში და და­ეს­წ­რო გაკ­ვე­თილს. და­ძა­ბუ­ლი იჯ­და. მე ყო­ვე­ლი მხრი­დან ვხე­დავ­დი ამ ბავშვს, მაგ­რამ არ ვამ­ჩ­ნე­ვი­ნებ­დი, თით­ქოს სულ სხვა მხა­რეს ვი­ყუ­რე­ბო­დი და სხვებ­თან ვურ­თი­ერ­თობ­დი…

გაკ­ვე­თილ­მა მშვი­დო­ბი­ა­ნად ჩა­ი­ა­რა.

სულ მა­ლე ეს გო­გო­ნა ჩე­მი ყვე­ლა­ზე ახ­ლო მე­გო­ბა­რი გახ­და. ახ­ლა იგი სა­ბა­ზო სა­ფე­ხუ­რის ერთ-ერ­თი სა­უ­კე­თე­სო მოს­წავ­ლეა. მი­სი ბე­ბია და ბა­ბუა (სამ­წუ­ხა­როდ, ბა­ბუა რამ­დე­ნი­მე თვის წინ გარ­და­იც­ვა­ლა) სრუ­ლი­ად სა­პი­რის­პი­როდ შე­იც­ვალ­ნენ ჩვენ მი­მართ და არა­ერ­თხელ სა­ჯა­როდ გა­მო­ხა­ტეს ჩვენ­და­მი მად­ლი­ე­რე­ბა.

სკო­ლა­ში მუ­შა­ო­ბის დაწყე­ბის­თა­ნა­ვე, და­ვა­არ­სეთ „ქარ­თუ­ლი ენის შემ­ს­წავ­ლე­ლი კლუ­ბი“ და „ქარ­თუ­ლი ენის კა­ბი­ნე­ტი“, სა­დაც ნე­ბის­მი­ერ მსურ­ველს შე­უძ­ლია მის­თ­ვის სა­სურ­ვე­ლი ინ­ფორ­მა­ცი­ი­სა თუ დახ­მა­რე­ბის მი­ღე­ბა.

სკო­ლა­ში ჩვე­ნი მოს­ვ­ლი­სას სო­ფელ­ში ერ­თი სტუ­დენ­ტიც კი არ იყო. პირ­ვე­ლი აბი­ტუ­რი­ენ­ტი ჩემ­მა ვაჟ­მა, ბე­ქამ, მო­ამ­ზა­და (რა თქმა უნ­და, უსას­ყიდ­ლოდ). დღეს იგი ექი­მია და გერ­მა­ნი­ა­ში იმაღ­ლებს კვა­ლი­ფი­კა­ცი­ას. სტუ­დენ­ტე­ბის რა­ო­დე­ნო­ბამ უკ­ვე 60-ს გა­და­ა­ჭარ­ბა, ისი­ნი სწავ­ლო­ბენ თბი­ლი­სი­სა და სხვა ქა­ლა­ქე­ბის უმაღ­ლეს სას­წავ­ლებ­ლებ­ში. რამ­დე­ნი­მე მათ­გან­მა უკ­ვე და­ამ­თავ­რა სწავ­ლა, მშობ­ლი­ურ სკო­ლას და­უბ­რუნ­და და ახ­ლა ჩვე­ნი წარ­მა­ტე­ბუ­ლი კო­ლე­გე­ბი გახ­დ­ნენ.

უკ­ვე მე-13 წე­ლია, რაც ამ სკო­ლა­ში ვართ, ვას­წავ­ლით ქარ­თულს, რო­გორც მე­ო­რე მშობ­ლი­ურ(!) ენას და თუ რა­ი­მე გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი არ მოხ­და, წას­ვ­ლას არ ვა­პი­რებთ.

ცალ­კე უნ­და აღი­ნიშ­ნოს ის გა­რე­მო­ე­ბა, რომ ჩვენს მოს­ვ­ლამ­დე, სკო­ლის მოს­წავ­ლე­თა შო­რის, სა­ერ­თოდ არ არ­სე­ბობ­და სა­ქარ­თ­ვე­ლოს, რო­გორც სამ­შობ­ლოს, გან­ც­და (სამ­წუ­ხა­როდ, სოფ­ლის მო­სახ­ლე­ო­ბის ზრდას­რუ­ლი ნა­წი­ლის დიდ უმ­რავ­ლე­სო­ბა­ში დღე­საც ასე­თი მდგო­მა­რე­ო­ბაა), რაც ჩვე­ნი მოს­ვ­ლის შემ­დეგ სა­სი­კე­თოდ იც­ვ­ლე­ბა. ამის სა­ი­ლუს­ტ­რა­ცი­ოდ ისიც კმა­რა, რომ სკო­ლის დამ­თავ­რე­ბის შემ­დეგ ახალ­გაზ­რ­დე­ბი აზერ­ბა­ი­ჯან­ში საცხოვ­რებ­ლად აღარ მი­დი­ან და სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში, სამ­შობ­ლო­ში ცხოვ­რე­ბას ამ­ჯო­ბი­ნე­ბენ.

გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი აღ­ნიშ­ვ­ნის ღირ­სია ჩე­მი მე­უღ­ლის, მა­რი­ნა ხარ­ში­ლა­ძის, მიღ­წე­ვე­ბი. ყო­ვე­ლი წლის შე­მოდ­გო­მა­ზე მას­თან მო­დი­ან სკო­ლის კურ­ს­დამ­თ­ვ­რე­ბუ­ლე­ბი, უკ­ვე სტუ­დენ­ტე­ბი, მო­ი­კითხა­ვენ, უყ­ვე­ბი­ან თა­ვი­ან­თი წარ­მა­ტე­ბე­ბი­სა თუ სიძ­ნე­ლე­ე­ბის შე­სა­ხებ და უზო­მო მად­ლი­ე­რე­ბას გა­მო­ხა­ტა­ვენ მის მი­მართ. ერთ-ერ­თ­მა კურ­ს­დამ­თავ­რე­ბულ­მა, ვა­ლეხ ახ­მე­დოვ­მა, რო­ცა ის მე-8 კლას­ში იყო, ასე­თი სტრო­ფი უძღ­ვ­ნა მა­რი­ნა მას­წავ­ლე­ბელს:

Yar yolunda sızıldaram, göynərəm,

Pünhan – pünhan çırpınaram, döynərəm,

Ay, Marina müəllim, siz müəllimim olarsınız,

Elə söyünərəm kasıbın əlinə var düşən kimi!…

ჩემს თარ­გ­მან­ში ეს სტრი­ქო­ნე­ბი ასე ჟღერს:

რო­გორც მიჯ­ნუ­რის ძებ­ნა­ში დაღ­ლი­ლი, გა­წა­მე­ბუ­ლი,

ვი­ყუ­ჩებ მა­ლულ ტკი­ვილს და

ვიმ­შ­რა­ლებ ცრემ­ლებს და­დე­ნილს,

თუ მე­ყო­ლე­ბით მეგ­ზუ­რად, მა­რი­ნა მას­წავ­ლე­ბე­ლო,

ჩავ­თ­ვ­ლი, რომ უღა­ტა­კეს­მა უთ­ვა­ლავ განძს მი­ვა­გე­ნი!…

მო­გეხ­სე­ნე­ბათ, რომ სკო­ლა­ში მუ­შა­ო­ბა მარ­ტო სა­გაკ­ვე­თი­ლო პრო­ცე­სი არ არის. ბევ­რია ღირ­ს­შე­სა­ნიშ­ნა­ვი თა­რი­ღი­სად­მი მიძღ­ვ­ნი­ლი ღო­ნის­ძი­ე­ბე­ბი, მათ­ში მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა, სხვა­დას­ხ­ვა აქ­ტი­ვო­ბა თუ პრო­ექ­ტი, მაგ­რამ მე აღ­ვ­ნიშ­ნავ­დი ერთ გან­სა­კუთ­რე­ბულ რა­მეს:

სო­ფელ­ში არის ძვე­ლი სა­საფ­ლაო, შე­მო­უ­ღო­ბა­ვი, და­უც­ვე­ლი და და­ნაგ­ვი­ა­ნე­ბუ­ლი. რო­ცა მოს­წავ­ლე­ებს ვე­სა­უბ­რე­ბო­დი ჩვე­ნი ქვეყ­ნის გმი­რი აზერ­ბა­ი­ჯა­ნე­ლის, ხუ­დია ბორ­ჩა­ლო­ე­ლის („ბორ­ჩა­ლო“, მო­გეხ­სე­ნე­ბათ, შაჰ-აბას პირ­ველ­მა უწო­და ქვე­მო ქარ­თ­ლის ტე­რი­ტო­რი­ას) შე­სა­ხებ, რო­მელ­მაც ერეკ­ლე II-ს, ქართლ-კა­ხე­თის 75 წლის გმირ მე­ფეს, წა­რუდ­გი­ნა ეროვ­ნე­ბით აზერ­ბა­ი­ჯა­ნე­ლი 1000 ვაჟ­კა­ცი და სთხო­ვა, გა­მო­ე­ყე­ნე­ბი­ნა ისი­ნი აღა-მაჰ­მად ხა­ნის წი­ნა­აღ­მ­დეგ საბ­რ­ძოლ­ვე­ლად (რო­გორც ცნო­ბი­ლია, ამ ვაჟ­კა­ცე­ბი­დან სახ­ლ­ში ცოცხა­ლი არა­ვინ დაბ­რუ­ნე­ბუ­ლა), და­მე­ბა­და აზ­რი, ხომ შე­იძ­ლე­ბა, ამ მი­ტო­ვე­ბულ სა­საფ­ლა­ო­ზე გა­ნის­ვე­ნებ­დეს იმ გმი­რე­ბის თუნ­დაც ერ­თი შთა­მო­მა­ვა­ლი, რა­ტომ არ უნ­და მივ­ხე­დოთ და მო­ვუ­ა­როთ ამ სა­საფ­ლა­ოს? იდეას მხარ­დამ­ჭე­რე­ბი გა­მო­უჩ­ნ­დ­ნენ და უკ­ვე სა­მი წე­ლია, გა­ზაფხულ­ზე, სკო­ლის მოს­წავ­ლე­ებ­თან ერ­თად, მივ­დი­ვართ და ვა­სუფ­თა­ვებთ სა­საფ­ლა­ოს. ბუ­ნებ­რი­ვია, ამის გა­მო სოფ­ლის მო­სახ­ლე­ო­ბა გან­სა­კუთ­რე­ბულ მად­ლი­ე­რე­ბას გა­მო­ხა­ტავს. ვი­მე­დოვ­ნებთ, დმა­ნი­სის მუ­ნი­ცი­პა­ლი­ტე­ტის მე­რი­აც დაგ­ვეხ­მა­რე­ბა სა­საფ­ლა­ოს შე­მო­ღობ­ვი­სა და დაც­ვის მა­მუ­ლიშ­ვი­ლურ საქ­მე­ში. ჩვენ (ჩე­მი მე­უღ­ლე, ჩე­მი ვა­ჟი და მე) კი ვმად­ლობთ უფალს, რომ მოგ­ვ­ცა უფ­ლე­ბა და სა­შუ­ა­ლე­ბა, თუნ­დაც მცი­რე­დით მა­ინც, ვემ­სა­ხუ­როთ სამ­შობ­ლოს ინ­ტე­რე­სებს.

სკო­ლის დი­რექ­ტო­რი, ბა­ტო­ნი შა­ქირ ჩერ­პა­ნო­ვი აღ­ნიშ­ნავს, რომ ჩვე­ნი ჩა­მოს­ვ­ლის შემ­დეგ სკო­ლა­ში ბევ­რი სა­სი­კე­თო ცვლი­ლე­ბა მოხ­და: „მოს­წავ­ლე­ებ­ში ამაღ­ლ­და ქარ­თუ­ლი ენის შეს­წავ­ლის მო­ტი­ვა­ცია; დღე­ი­სათ­ვის ჩვე­ნი სკო­ლი­დან სტუ­დენ­ტე­ბის რიცხ­ვი სა­მოც­და­ათს აღ­წევს; მო­სახ­ლე­ო­ბა თქვე­ნი მად­ლი­ე­რია იმის გა­მო, რომ ყო­ველ­თ­ვის ეხ­მა­რე­ბით სა­ჭი­რო საქ­მი­ა­ნი ქა­ღალ­დე­ბის (გან­ცხა­დე­ბა, აქ­ტე­ბი, ცნო­ბე­ბი…) შედ­გე­ნა­ში… ჩვენ ვფიქ­რობთ, თქვე­ნი ოჯა­ხი ღმერ­თ­მა გა­მო­უგ­ზავ­ნა ჩვენს სო­ფელს.“

ვა­ზირ ალი­ე­ვი, პე­და­გო­გი, სას­წავ­ლო ნა­წი­ლის გამ­გე: „ჩვენ ძა­ლი­ან კმა­ყო­ფი­ლი ვართ თქვე­ნი მოღ­ვა­წე­ო­ბით; სკო­ლა­ში, ქარ­თულ­თან ერ­თად, სხვა ენე­ბიც ის­წავ­ლე­ბა, მაგ­რამ მოს­წავ­ლე­ებ­ში ქარ­თუ­ლი ენა უფ­რო პო­პუ­ლა­რუ­ლია, რაც თქვე­ნი დამ­სა­ხუ­რე­ბაა.“

გი­ულ­ნაზ სა­დი­გო­ვა, პე­და­გო­გი, რუ­სუ­ლი ენის მას­წავ­ლე­ბე­ლი: „თქვენ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბა ჩვენ­თ­ვის ძა­ლი­ან მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი და სა­სი­ა­მოვ­ნოა, რად­გა­ნაც თქვენ­გან მო­დის გულ­წ­რ­ფე­ლი სურ­ვი­ლი და მზად­ყოფ­ნა, აღ­მოგ­ვი­ჩი­ნოთ თა­ნად­გო­მა ნე­ბის­მი­ერ სი­ტუ­ა­ცი­ა­ში.“

რა­სიმ მუს­ტა­ფა­ე­ვი, პე­და­გო­გი, ჩვე­ნი ყო­ფი­ლი მოს­წავ­ლე, სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ტექ­ნი­კუ­რი უნი­ვერ­სი­ტე­ტის კურ­ს­დამ­თავ­რე­ბუ­ლი: „მახ­სენ­დე­ბა ჩე­მი და სოფ­ლის მო­სახ­ლე­ო­ბის პირ­ვე­ლი გაც­ნო­ბა ერით ქარ­თ­ველ, ქარ­თუ­ლი ენის მას­წავ­ლე­ბელ­თან… ბა­ტონ ზუ­რაბ მო­დე­ბა­ძეს­თან.

2009 წელს, რო­დე­საც უკ­ვე მე-9 კლას­ში ვი­ყა­ვი, მა­შინ გა­ვი­გე, ქარ­თუ­ლი ენა სი­ნამ­დ­ვი­ლე­ში რო­გო­რი ყო­ფი­ლა. მოს­წავ­ლე­ებს ქარ­თუ­ლად არა­ფე­რი გვეს­მო­და. წე­რა-კითხ­ვა კი ვი­ცო­დით, მაგ­რამ წა­კითხუ­ლი ტექ­ს­ტის გა­აზ­რე­ბა, მოს­მე­ნა და ლა­პა­რა­კი თით­ქ­მის შე­უძ­ლე­ბე­ლი ჩან­და პი­რა­დად ჩემ­თ­ვის. მჯე­რა, რო­გორც ჩვენ­თ­ვის იყო ძნე­ლი, ისე ზუ­რაბ მას­წავ­ლებ­ლის­თ­ვი­საც არ იქ­ნე­ბო­და ად­ვი­ლი ჩვენ­თ­ვის სწავ­ლე­ბა. გა­სა­გე­ბი იყო, რომ ბევ­რი შრო­მა მჭირ­დე­ბო­და, სახ­ლ­ში უფ­რო მეტ დროს ვუთ­მობ­დი ქარ­თულ ენას, ბევრს ვკითხუ­ლობ­დი, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ნა­ხე­ვარ­ზე მე­ტი არ მეს­მო­და.

დრო­თა გან­მავ­ლო­ბა­ში შე­იც­ვა­ლა ყვე­ლა­ფე­რი…

მა­ლე სკო­ლა­ში მო­ვი­და მა­რი­ნა მას­წავ­ლე­ბე­ლი, ზუ­რაბ მას­წავ­ლებ­ლის მე­უღ­ლე. ახ­ლა იგი მას­წავ­ლი­და ქარ­თულ ენას.

უკ­ვე ისე შე­მიყ­ვარ­და ქარ­თუ­ლი ენა და, რაც ყვე­ლა­ზე მთა­ვა­რი იყო, ზუ­რაბ და მა­რი­ნა მას­წავ­ლებ­ლე­ბი… ვოც­ნე­ბობ­დი, მათ­ნა­ი­რად მე­სა­უბ­რა ქარ­თუ­ლად… მე-3 წე­ლია, რაც კო­ლე­გე­ბი ვართ, ერ­თად ვმუ­შა­ობთ, ერ­თ­მა­ნეთ­თან დავ­დი­ვართ და, რაც მთა­ვა­რია, ერთ ენა­ზე ვსა­უბ­რობთ…

მინ­და, ზუ­რაბ, ბე­ქა და მა­რი­ნა მას­წავ­ლებ­ლებს უსაზღ­ვ­რო მოთ­მი­ნე­ბისთვის, დი­დი გუ­ლის­ხ­მი­ე­რე­ბი­სა და თა­ნაგ­რ­ძ­ნო­ბის­თ­ვის გულ­წ­რ­ფე­ლი მად­ლო­ბა გა­და­ვუ­ხა­დო!..“

და­სას­რულ, მინ­და, ჩემს კო­ლე­გებს, რომ­ლე­ბიც არა­ქარ­თუ­ლე­ნო­ვან სკო­ლებ­ში აგ­რ­ძე­ლე­ბენ მოღ­ვა­წე­ო­ბას, წარ­მა­ტე­ბე­ბი ვუ­სურ­ვო, სიყ­ვა­რუ­ლი და და­ფა­სე­ბა ამ ნამ­დ­ვი­ლად მა­მუ­ლიშ­ვი­ლურ საქ­მი­ა­ნო­ბა­ში, ჩვე­ნი სამ­შობ­ლოს სა­კე­თილ­დღე­ოდ.

ზუ­რაბ მო­დე­ბა­ძე –  დმა­ნი­სის მუ­ნი­ცი­პა­ლი­ტე­ტის სო­ფელ ირ­გან­ჩა­ის სა­ჯა­რო სკო­ლის კონ­სულ­ტანტ-მას­წავ­ლე­ბე­ლი

ერთიანი ეროვნული გამოცდები

მასწავლებელთა სასერტიფიკაციო გამოცდები

არდადეგები

„ზაფხულის არდადეგების“ საბოლოო პროდუქტი სექტემბრის კონფერენციისთვის

ეროვნული სასწავლო გეგმის განვითარების ექსპერტმა, ნიკო სილაგაძემ რეკომენდაციის სახით მოგვაწოდა აზრი , რომ ეროვნულ კონფერენციაზე მოსწავლის მიერ შექმნილი საბოლოოო პროდუქტი, პრეზენტაციის დროს, დასაწყისშივე წარგვედგინა...
მსგავსი სიახლეები